اتحادیه‌های صنفی افغانستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اتحادیه‌های صنفی تأمین کننده چند جانبه منافع و حقوق اعضای خود می‌باشد. این منافع و حقوق عباتند از:

  • بهبود سطح معیشت (حقوق، انتقال درآمد)، تضمین تداوم استخدام و بالا بردن کیفیت زندگی کاری.
  • بسیج شدن گروهی کارکنان، بمنظور دفاع از حقوق و منافع، بهبود حیات کار و محیط کار.

تاریخچه[ویرایش]

موسس اتحادیه‌های صنفی در افغانستان حزب دموکراتیک خلق افغانستان می‌باشد. در سالهای ۱۳۴۴-۱۳۴۹ محمد ظاهرشاه اعلان دموکراسی را نموده بود. اتحادیه صنفی در کارخانه جات جنگلگ و ریاست خانه سازی ساخته شد. در ان زمان این اتحادیه هااز طرف ح. د. خ. ا رهبری می‌شد. پس از انکه در افغانستان لغو دموکراسی و سانسور مطبوعات اغاز شد. اتحادیه بشکل مخفی درانسجام کارگران فعالیت می‌نمود. اعضای اتحادیه بمنظور تقویه بنیه مالی اتحادیه صندوق تعاونی را بنا نهادن. در سال ۱۳۵۷ ح. د. خ. ا بپیروزی رسید. اتحادیه صنفی علناٌٌ در افغانستان تحت رهبری ان حزب بفعالیت اغاز نمود. بزودی در سرار کشور اتحادی‌های صنفی رشد نموده اتحادیهای صنفی ایجادصندوقهای تعاونی را بمنظوراعطای قرضه، وصندوق امداد برای کارکنان اسیب دیده را نمود. در سال ۱۳۵۹ شورای مرکزی اتحادیه‌های صنفی پس از تجارب ۳ سال دارای تشکیلات منظم گردید. درسال ۱۳۶۲ اتحادیه‌های صنفی افغانستان در چوکات دولت داری قوانین و مقررات گردید. دولت ۷۵ فیصدپرداخت بودیجه مالی اتحادیه‌ها را متقبل گردید. در سال ۱۳۶۶ دفتر دفاع خودی در اتحادیهای صنفی تشکیل گردید. تا کارگران و کارمندان خود از اداره و فابریکه خود دفاع نمایند. به اساس راپور ریاست دفاع خودی شورای مرکزی سال ۱۳۶۹ ۴۵ هزار کارکن از محل کار خود دفاع میکردن. در سال ۱۳۷۰ اتحادیه صنفی تغیر نام و جهت داده بنام اتحادیه ملی کارکنان افغانستان مسمی گردید. از سال ۱۹۹۲ الی ۲۰۰۲ در افانستان راپور کدام تحادیه داده نشده. پس از سال ۲۰۰۲ دو باره تحت نام امکا بفالیت اغاز نمود.

تشکیلات[ویرایش]

تشکیلات شورای مرکزی اتحادیه‌های صنفی افغانستان بشکل ذیل توسعه یافت.

  • رئیس شورای مرکزی
  • معاون شورای مرکزی
  • هیات رئیسه و یا اعضا
  • مسئول بخش اقتصادو دفاع از تولید
  • مسئول حفاظت کار
  • مسئول تبلیغ
  • مسئول مالی
  • مسئول تشکیلات

تشکیلات اتحادی‌های صنفی افغانستان شورای مزکزی، شورای شهری، شورای ناحیوی و شورای نمایندگان کلکتیف، ادادره یا اصناف بود. الی سال۱۳۶۷ پیشه ور و مولدین خصوصی در تحت تشکیلات شورای مرکزی اتحادیه‌های صنفی فعالیت می‌کرد. در اخیر سال ۱۳۶۷ شورای مرکزی پیشه وران در چوکات دولت ساخته شد. تمام پیشه وران از قبیل بوت دوزان، کلچه فروشان، فابریکات کوچک صنایع پلاستیک وغیره در چوکات شورای مرکزی پیشه وران سهیم گشتن. در سال ۱۳۶۸ دولت کمک خودرا از اتحادیه‌ها قطع نمود. و تمامی اتحادیه‌ها خودکفا شدن. پس از توحید قانون کار درجنب اتحادیه‌ها صنفی، اتحادیه هنرمندان افغانستان، اتحادیه‌های ترانسپورت و بارجالانی، اتحادیه ژونالستان، نیز تشکل یافت.

خدمات و فعالیتهای اتحادیه‌های صنفی[ویرایش]

  • تامین معیشیت
  • تهیه و تدارک مسکن
  • دفاع از حقوق کاکنان
  • قانونی ساختن اتحادیه‌ها نزد دولت
  • تعیه کودکستان برای برای اطفال کارگرزنان
  • ایجاد مغازه مواد اولیه و سایر مواد در داخل هر موسسه
  • حل موضوع حقوق کار، روز مزد شب مزد و سیستم کار.
  • ارتباط دادن اتحادیه افغانستان با سایر اتحادیه‌ها
  • حل موضوع حفاظت و مسونیت کار
  • عقد قرار داد جمعی بمظورتهد دولت و کارگر
  • ایجاد کورسهای سواد اموزی، کورسهای قصیر مدت رشتوی، مکاتب متمم کارگری و تهیه مواد درسی کارگر
  • امداد مالی به کاگران اسیب دیده
  • ارسال اطفال کارگران به خاج کشور غرض سیاحت
  • تعمیم تجارب در موسات مشابه کار درداخل و خارج کشور
  • تهیه ترانسپورت نان چاشت حمام اتاق اسراحت شبانه وغیره برای کاگران
  • ایجاد کلینیک صحی در تمام موسسات
  • طبق فیصله شورای وزیران موسسات اتحادیوی حق ایجاد فارمهای زراعتی و ضمنی بمنظور انکشاف زراعت و کمک به کارگران را دارند.
  • براه انداختن کارهای حشر
  • تشویق و ترغیب کارگران ممتاز ذریعه جوایز نقدی، مدالها، نشانهاوقهرمان ساختن یک یا چند کارگرممتاز در سال.

ابتکارات عمده اتحادیه‌های صنفی افغانستان[ویرایش]

  • در سال ۱۳۶۰ شورای وزیران افغانستان تصمیم گرفت تا معاش کارکنان و گارگران را اضافه نماید. دفتر اقتصاد اتحادیه‌های صنفی بدولت پیشنهاد نمود تا عوض پول ا جرای ۷ قلم مواد اولیه راطور رایگان به کارکنان خویش توضیع نماید. دولت افغانستان اولین دولت است که در جهان برای مدت ده سال برای ۷۵۰۰۰۰ کارکن و افسر خویش هفت قلم مواداولیه را رایگان توضیع نمود. هفت قلم مواد اولیه عبارتند از ۴۹ کیلوارد ۷ کیلو روغن هفت کیلو برنج هفت کیلو بوره ده قطی گوگرد یک کیلو چای و هفت کلچه صابون می‌باشد.
  • اعمار سرک کابل بگرام در سال ۱۳۶۸ توسط ۱۸۰۰۰ کارگران ۲۲ موسسه ساختمانی مقیم کابل. سرک به طول ۵۲ کیلو متر پس از ۳ماه به بهره برداری سپرده شد.

منابع[ویرایش]


ویکپدیا انگلیسی
یاداشتهای سیاسی و رویدادهای تاریخی نوشته سلطان علی کشتمند سال چاپ ۲۰۰۲ JAKET PRINT UK.