ابوالعباس عبدالله سفاح
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
اولین خلیفه عباسی بود که در سال ۱۳۲ هجری قمری در مسجد کوفه به خلافت رسید.او در نخستین خطبه اش ادعا کرد که امویان با ستم حق آنها را پایمال کردند و با دادن وعده و وعید به مردم از آنها خواست تا سپاس گذار خداوند باشند تا به آنها این فرصت را داده است که شاهد دوران خلافت عباسیان باشند.در دوران خلافت سفاح دو اتفاق مهم افتاد که یکی براندازی امویان و دیگری موروثی کردن خلافت در خاندان عباسی بود.پس از مدت کوتاهی از به خلافت رسیدن صفاح٬ مروان دوم آخرین خلیفه امویان در کنار رودخانه زاب از سپاهیان عباس شکست خورد و به مناطق غربی بلاد مسلمین متواری گشت و سرانجام نیز از پای درآمد.
پس از این واقعه تمام سرزمینهای مسلمانان از کرانه رود سند در شرق تا مراکش در غرب به سلطه عباسیان درآمد.با آنکه سفاح بسیاری از امویان را با بی رحمی کشت اما شخصی به نام عبدالرحمن از نوادگان هشام بن عبدالملک به اندلس در اسپانیا گریخت و در آنجا دولت امویان اندلس را بنیان نهاد که چند قرنی هم دوام آورد.
اقدام دیگری که سفاح انجام داد موروثی کردن خلافت در خاندان عباس عموی پیامبر بود.دعوت عباسیان در ابتدای کار با خون خواهی علویان و اهل بیت بود و از مردم با نام «الرضا من آل محمد(ص)» بیعت گرفتند.اما پس از تسلط بر شام و عراق و سقوط امویان به ناگاه تغییر روش دادند و خود را یگانه وارث پیغمبر نشان دادند و هر گونه اعتراضی را با بی رحمی سرکوب کردند.
[ویرایش] منبع
- سید احمدرضا٬خضری.تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه.تهران.انتشارات سمت ۱۳۷۸.
