ابوالعباس سرخسی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ابوالعباس احمد بن الطیب سرخسی از فیلسوفان و جغرافینویسان ایرانی است. او بزرگترین شاگرد یعقوب بن اسحاق کندی بوده است.∗ او به سال ۲۱۸ هجری زاده شد و به سال ۲۸۶ به دست قاسم بن عبیدالله وزیر معتضد عباسی به قتل رسید. وی پنجاه و چهار کتاب و رساله نگاشته بود.∗ ابن ابی اصیبعه پنجاه و چهار کتاب و رساله از او نام میبرد که ظاهراً هیچکدام در دست نیست. هانری کُربَن مینویسد:
"او الفبای صداداری اختراع کرد که وسیله حمزه اصفهانی تکمیل شد" ... " در مورد تسمیههائی که در زبان عربی برای تعیین رواقیون به کار میرود، اطلاعات گرانبهائی به دست داد که بدون آنها خاطره رواقیون در روایات اسلامی اندکی در پرده ابهام قرار داشت " این مرد نیز از تکفیر بی نصیب نمانده است.
سرخسی برپایه بازگویی ریحانةالارب از اعیانالشیعة از لسانالمیزان شیعه بوده است.
[ویرایش] منابع
- ^ التعریف بطبقات الامم، ص۲۲۱.[۱]
- ^ تاریخ علوم عقلی در تمدن اسلامی، جلد اول، ص ۱۶۵
- وبگاه غدیر
