ابوالعباس احمد ناصر
ابوالعباس احمد ناصر(عربی:أبو العباس الناصر لدین الله أحمد بن الحسن المستضئ) در سال ۱۱۵۸ میلادی زاده شد. وی سی و چهارمین خلیفه عباسی در بغداد بود که از سال ۱۱۸۰ تا ۱۲۲۵ میلادی خلافت را برعهده داشت. لقب او «ناصر لدین الله» به معنی یاری رساننده به دین خدا است. او قصد داشت خلافت را به شیوه نخستین بازگرداند؛ او بغداد را به بهترین شیوه مدیریت نمود و قصد داشت قدرت و سیطره خود را در ایران و عراق گسترش دهد؛ ناصر آخرین خلیفه قدرتمند عباسی پیش از فروپاشی خاندان خلافت به دست مغولان است. در سالهای نخستین خلافت، او با سلجوقیان در تکاپو بود؛ خوارزمشاهیان به جنگ با سلجوقیان مشغول بودند و بسیاری از استانهای ایران را که پیشتر سلجوقیان در دست داشتند، از آنها گرفتند؛ خلیفه قصد دوستی با «تکش خوارزمشاه» را داشت؛ اما آنها وارد جنگ و کشمکش با خلیفه شدند. ناصر، در شعر و ادبیات دستی داشت و به روایت حدیث میپرداخت. او در سال ۱۲۲۵ مُرد، خلیفه پس از وی ظاهر عباسی بود.
[ویرایش] منابع
- سبیب رحیم. اخبار الدوله العباسیه و فیه اخبار العباس و اولاده. ترجمهٔ عبدالعزیز دوری. عبدالجبار مطلبی. قاهره: دارالطلیعه، ۱۹۷۱. ۲۶۵.
- محمد خضری. الدولة العباسیة. ترجمهٔ عبدالعزیز دوری. محمد ضناری. قاهره: دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۹. ۱۴۴.
- فاروق عمر. الخلافة العباسیه فی عصر الفوضی العسکریه ۲۴۷/۳۳۹ه - ۸۶۱/۹۴۶م: دراسة تاریخیة لبوادر التسلط العسکری علی الخلافة العباسیة. سعید شورایی. قاهره: دارالإحسان، ۱۴۲۱. ۸۸.
- رسول جعفریان. تاریخ اسلام از پیدایش تا ایران اسلامی. مرتضی رحیمی. قم: انتشارات حوزه علمیه، ۱۳۷۸. ۸۸.
