ابوالحسن طبری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابوالحسن طبری آملی طبری پزشکی دانشور و از شاگردان محمد زکریای رازی بوده‌است.

وی در ری می‌زیسته‌است. ابتدا پزشک مخصوص ابوعبدالله بریدی حاکم اهواز بود و بعد از مرگ وی در حدود ۹۷۰ میلادی پزشک دربار رکن‌الدین دیلمی شد. کتاب پزشکی او که به المعالجات البقراطیه معروف است، از بهترین و سودمندترین کتاب‌های پزشکی خوانده شده‌است.آیا به فارسی بوده یا به عربی؟ فعلاً تنها به صورت نسخهٴ عربی موجود است. او پیرو نظریه مشهور بقراط و جالینوس و رازی که «طبیب باید فلسفه بداند، طبیب فاضل باید فیلسوف هم باشد» بوده‌است. .[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. پرویز سپیتمان، صفحهٔ ۹۹

منابع[ویرایش]

پرویز سپیتمان (اذکائی). «زمینه تاریخی». در حکیم رازی. چاپ دوم. تهران: طرح نو، ۱۳۸۴. شابک ‎۵-۸۳-۷۱۳۴-۹۶۴. 

جورج سارتون ، 'مقدمه بر تاریخ علم، ترجمه غلامحسین صدری افشار، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی

جستارهای وابسته[ویرایش]