ابوالحسن شاذلی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شیخ ابوالحسن شاذلی (نام کامل وی: أبوالحسن علی بن عبدالله بن عبدالجبار المغربی)، موسس و قطب اول فرقه شاذلیه از مسلمانان اهل تصوف است.

زندگینامه[ویرایش]

ابوالحسن شاذلی در غماره در نزدیکی سبته در شمال مراکش در خانواده‌ای دهقان زاده شد. او در سال ۱۲۵۸ میلادی معادل با ۶۵۶ قمری در صحرای عیذاب مصر درگذشت. او در جوانی در نزد عبدالسلام بن مشیش شاگردی نمود، سپس به تونس، زغوان و مصر سفر کرد. او همچنین سفری کوتاه به اسپانیا داشت تا این که سرانجام در اسکندریه ساکن شد.

شاذلی در اسکندریه ازدواج کرد و صاحب فرزندان شد. در این زمان شاذلی در اسکندریه و قاهره شاگردان و مریدان بسیاری داشت که از طبقات مختلف مردم بودند. شیخ شاذلی در جنوب مصر و در نزدیکی دریای سرخ، در حالی که در مسیر حج بود؛ درگذشت.

مهم‌ترین مریدان شاذلی ابوالعباس مرسی بود که پس از او قطب طریقت شاذلیه گردید. شاذلی در عمر خود، کتابی ننوشت بلکه گفت کتاب‌های من اصحاب من هستند.