ابن فورک
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ابوبکر محمد بن حسن بن فورک انصاری آملی ( ۳۳۰ در اصفهان ۴۰۶ در نیشابور) مشهور به ابن فورک متکلم، محدث شافعی و موسس مدرسه انصاریه(معروف به مدرسه ابن فورک) در نیشابور در سده چهارم و پنجم بود. ابوالقاسم قشیری، از جمله مهمترین شاگردان وی بودهاست.او سالهای بیشتر عمرش را در نیشابور گذارند و مدرسهای بزرگ و خانقاهی در نیشابور بنیان نهاد.
[ویرایش] آثار
از ابن فورک نوشتههایی در زمینه اصول دین و اصول فقه و معانی قرآن باقی ماندهاست. ابن عساکر آثار و نوشتههای وی را بیشتر از صد اثر میداند. از آثار او:
- «مشکل الحدیث و غریبه»
- «اسماء الرجال»
- «التفسیر»
- «الحدود»
- «النظامی»
- «حل آیات المتشابهات».
اصل ابن فکور آملی بوده است
[ویرایش] منابع
- دانشنامهی ایران و اسلام (۷۶۸ -۷۶۷ /۶)
- معجم المؤلفین (۲۰۸ /۹)، الوافی بالوفیات (۳۴۴ /۲)،
- تاریخ نیشابور نوشته فریدون گرایلی
- سیر النبلاء (۲۱۶ -۲۱۴ /۱۷)،
- وفیات الاعیان (۲۷۳ -۲۷۲ /۴)
