ابن داود
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ابوالحسن محمد بن احمد بن داوود قمی مشهور به ابن داود (درگذشتهٔ ۳۶۸ یا ۳۷۸ ق[۱]) از فقها و مشایخ حدیث امامیه در قم بود. از قم به بغداد رفت و در آنجا به نشر حدیث پرداخت. ابن داوود ممدوح نجاشی و علامه و دیگر علماء رجال بود. شیخ مفید او را از بزرگان فقه و حدیث میداند. «کتاب البیان عن حقیقةالصیام»، الحدیثین المختلفین و کتاب بزرگ «المزار» از تالیفات اوست.[۲]
منابع [ویرایش]
- ↑ مرجعیت، سید هدایتالله طالقانی، نشر: ارغنون-سبز رویش، چاپ اول ۱۳۷۴، ص ۳۳۷.
- ↑ «ابوالحسن محمد بن احمد بن داوود ابن داوود قمی». وبگاه ویستا. بازبینیشده در اسفند ۱۳۹۰.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
