ابلیسک

یکی از دو ابلیسک اقصر که اکنون در میدان کنکورد در پاریس جای دارد.

اُبلیسک یا اوبِلیسک (Obelisk) (یونانی: ὀβελίσκος، برگرفته از ὀβελός، به معنای سوزن یا ستون نوک‌تیز) ستون سنگی چهارگوش و بلند که در بالای آن یک نوک هرمی جای دارد و گفته می‌شود که برگزیدن شکل هرم برای همانندسازی با یک پرتوی سنگ شدهٔ قرص خورشید بوده‌است. در بیشتر جاهای باستانی می توان یک جفت ابلیسک در برابر تیریک‌ها (pylon) پیدا کرد. ابلیسک‌های کهن از یک سنگ یکپارچه ساخته می‌شدند در حالی که ابلیسک‌های امروزی از چندین قطعه سنگ ساخته می‌شوند و می‌توانند لایه‌های درونی هم داشته باشند.

این بنا در معماری مصر باستان، آشور، آکسومی اتیوپی، روم باستان و بیزانس (روم شرقی) به کار رفته‌است. در دوران نوین نیز این بنا در شماری از میدان‌های اصلی اروپا و آمریکا وجود دارد این بنا نزد فراماسونها مقدس به شمار می‌رود.^{[نیازمند منبع]} در حالی که گروهی از مسلمانان آن را نماد شیطان می‌دانند.^{[نیازمند منبع]}به طوری که یکی از اعمال حج سنگ زدن به این بناست که رمی جمرات نامیده می‌شود.^{[نیازمند منبع]}

اُبلیسک اصلی در شهر واشنگتن است که روبروی آرامگاه یادبود آبراهام لینکلن قرار دارد و در پایین این بنا پرچم بسیاری از کشورهای جهان گذاشته شده‌است.

ابلیسک‌های باستانی

مصر

همچنین ببینید: فهرست ابلیسک‌های روم

ابلیسک‌ها به فراوانی در معماری مصر باستان دیده شده‌اند. مصریان آن‌ها را به صورت جفت در ورودی معبدها می‌گذاشتند. امروزه کاربرد واژهٔ ابلیسک بیشتر به ریشهٔ یونانی آن باز می‌گردد. چون هرودوت جهان گرد یونانی از نخستین کسانی بود که دربارهٔ ابلیسک‌ها مطلب نوشت. شماری از ابلیسک‌های مصر و همچنین ابلیسک ناتمام از گذر زمان جان سالم به در برده‌اند. آن‌ها در معدن سنگ مادر خودشان در اسوان، همانجایی که ساخته شده بودند پیدا شدند. این ابلیسک‌ها در سراسر جهان پراکنده شدند و تنها کمتر از نیمی از آن‌ها در مصر باقی ماند.

نخستین ابلیسک معبد که هنوز سر جایش هست، ۲۰٫۷ متر (۶۸ پا) بلندی و ۱۲۰ تُن سنگینی دارد. این ابلیسک گرانیتی و قرمز رنگ است و از آن سنوسرت یکم از دودمان دوازدهم مصر است که در مطریه بخشی از هلیوپلیس جای دارد.

ابلیسک نمادی از خورشید خدا، رع است در گذشته برخی بر این باور بودند که این بنا یک پرتوی سنگ شدهٔ آتون است که به دوران بازسازی مذهبی آخناتون بر می‌گردد. برخی دیگر هم بر این باور بودند که خدا، خود در این سازه زندگی می‌کند.

پاتریسیا بلکول گری (Patricia Blackwell Gary) مصرشناس دانشگاه نیویورک و ویراستار مجلهٔ آسترونومی، ریچارد تلکات (Richard Talcott) چنین گمان برده‌اند که شکل هرم مصر باستان و اُبلیسک از پدیدهٔ طبیعی مرتبط با خورشید (رع یا خورشیدخدا، بزرگترین خدای مصری) گرفته شده‌است. هرم و ابلیسک ممکن است از پدیده‌های ستاره شناسی مرتبط با طلوع، غروب، نور منطقةالبروجی و بازتابش پرتوهای خورشید الهام گرفته شده باشد.

تک اُبلیسک در پارک ماها باندولا در یانگون، میانمار

شکل ابلیسک، تاثیر عمیقی بر رومیان باستان گذاشته بود تا آنجا که شمار ابلیسک‌های روم بیش از دو برابر ابلیسک‌های مصر باستان است. پس از امپراتوری روم همهٔ ابلیسک‌ها سقوط کردند و تنها ابلیسکی که در واتیکان بود جان سالم به در برد و با گذر زمان دوباره همانند آن در جاهای دیگر ساخته شد.

بلندترین ابلیسک مصری در یک میدان روبروی بازیلیک لاتران در رم قرار داد و بلندی آن ۱۰۵٫۶ متر و سنگینی آن ۴۵۵ تُن است.

این گونه نبود که همهٔ ابلیسک‌های روم از آن مصر باشد. هیرود بزرگ پس از برقراری فرمانروایی اش، فرمان داد تا یک اُبلیسک گرانیتی قرمز رنگ مصری در میدان اسب دوانی قیصریه، شهر تازه سازاش که در شمال یهودیه قرار داشت بنا کنند. این ابلیسک ۴۰ پا بلندی و ۱۰۰ تُن سنگینی داشت. باستان شناسان پس از آنکه این سازه را کشف کردند آن را در جای اصلی اش بازسازی کردند.

پانویس

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ابلیسک موجود است.