ابرنواختر نوع Ia

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابرنواختر نوع Ia در آن دسته از منظومه‌های دوتایی (دو ستاره که به دور یکدیگر می‌چرخند) دیده‌می‌شود که در آنها یکی از ستاره‌ها یک کوتوله سفید است و ستاره دیگر ممکن است هر اندازه از یک ستاره غول‌پیکر گرفته تا کوتوله سفیدی حتی کوچکتر از اولی داشته باشد. [۱] یک کوتوله سفید در واقع بقایای یک ستاره است که چرخه عمر طبیعی‌اش را کامل کرده‌است و همجوشی هسته‌ای آن پایان یافته‌است، هرچند که کوتوله‌های سفید با تنوع کربن-اکسیژن معمول نیز چنانچه دمایشان به حد کافی بالا برود، همچنان قابلیت واکنش‌های همچوشی بیشتر را خواهند داشت.

از لحاظ فیزیکی کوتوله‌های سفید کربن-اکسیژن با سرعت چرخش پایین نمی‌توانند جرمی بیشتر از ۱٫۳۸ جرم خورشیدی داشته باشند، [۲][۳] زیرا در جرمهای فراتر از این حد دوباره شعله‌ور شده و در برخی موارد یک انفجار ابرنواختری به دنبال خواهند داشت. این حد جرم را اغلب حد چاندراسکار می‌نامند که البته تا حدودی گمراه کننده است زیرا مقدار آن کمی با حد مطلق چاندراسکار اختلاف دارد. در حد چاندراسکار، فشار تباهیدگی الکترون قادر به جلوگیری از درهم‌فروریختن فاجعه‌وار ماده نیست. چنانچه یک کوتوله سفید از ستاره همراهش در منظومه دوتایی جرم جذب کند، همچنانکه به حد جرم ذکر شده نزدیک می‌شود، دمای هسته آن بالاتر رفته وبه حد لازم برای همجوشی هسته‌ای کربن می‌رسد.

این رده از ابرنواخترها به طور پیوسته و ثابت روشنایی حداکثری تولید می‌کنند که دلیل آن یکنواختی جرم کوتوله سفیدی است که از طریق مکانیزم جذب ماده جرم آن افزوده شده و منفجر گردیده است. ثابت بودن میزان روشنایی این ابرنواخترها باعث می‌شود که بتوان از آنها به عنوان شمع استاندارد برای اندازه‌گیری فاصله کهکشانهایشان استفاده نمود، زیرا فروغ پدیدار ابرنواخترها در درجه نخست به فاصله آنها بستگی دارد.

منابع[ویرایش]

  1. HubbleSite - Dark Energy - Type Ia Supernovae
  2. خطای لوآ در پودمان:Citation/CS1/en در خط 865: Unrecognized manual ID mode.
  3. خطای لوآ در پودمان:Citation/CS1/en در خط 865: Unrecognized manual ID mode.