آگهینامه
آگهی نامه یا نیازمندی ها معمولاً به مجموعهای از تبلیغات دسته بندی شده گفته میشود که از روشهای مختلف در اختیار مشتریان قرار میگیرند و به آنها این امکان را میدهند که نیازهای روزمره خود را از طریق فهرست موضوعی آگهی نامه، بیابند . آگهی نامهها در روشهای مختلفی عرضه میشوند . یکی از روشهای سنتی انتشار آگهی نامه، روش چاپی میباشد . یکی از معروفترین آگهی نامههای چاپی، نیازمندیهای همشهری ست . از روشهای جدید و مدرن در ایران، آگهی نامههای اینترنتی میباشند که با الهام گرفتن از نمونههای خارجی راه اندازی شدهاند و تعداد آنها نیز زیاد است.
معمولا دو شیوه در آگهی نامهها بیش تر رواج دارد .
در روش اول، صاحبان مشاغل، فروشندگان کالا و ارائه دهندگان خدمات، شرحی از فعالیت خود را به مخاطبان معرفی می کنند و به جذب مشتری اقدام می کنند و در روش دوم، آگهی نامهها نقش بنگاههای حراجی را بازی می کنند . بدین صورت که فروشنده محصول، مشخصات یک وسیله (معمولا مستعمل و دسته دو) را در آگهی نامه درج می کند و کسانی که به وسیله معرفی شده نیاز دارند، آن را خریداری می کنند . که این مورد گاهی به صورت مزایده نیز ایجاد می شود.
[ویرایش] محدودیتها
در تاریخ 2 شهریور 1389، با اعلام دفتر تبلیغات و اطلاعرسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، چاپ و انتشار آگهیهای مربوط به نگهداری، خرید و فروش، غذای حیوانات خانگی (به ویژه سگ و گربه) در آگهی نامهها ممنوع شد[۱]
در تاریخ 28 آذر 1389، مدیر کل مطبوعات و خبرگزاری های داخلی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرد : انتشار هر گونه نشریه به صورت آگهی نامه ممنوع و غیر مجاز است و انتشار نشریات به این صورت که 100 درصد مطالب آن اگهی باشد، غیر قانونی بوده و هر نشریه ای حداکثر 30 درصد حجم خود را می تواند به آگهی اختصاص دهد. [۲]
