آگریجنتو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آگریجنتو
Agrigento
شهر
Agrigente 2008 IMG 2019.JPG
Map Province of Agrigento.svg
آگریجنتو در Italy واقع شده‌است
آگریجنتو
مختصات: ۳۷°۱۹′ شمالی ۱۳°۳۵′ شرقی / ۳۷.۳۱۷° شمالی ۱۳.۵۸۳° شرقی / 37.317; 13.583مختصات: ۳۷°۱۹′ شمالی ۱۳°۳۵′ شرقی / ۳۷.۳۱۷° شمالی ۱۳.۵۸۳° شرقی / 37.317; 13.583
کشور  ایتالیا
ناحیه سیسیل
استان آگریجنتو
دولت
 • شهردار مارکو زامبوتا
مساحت
 • کل
۲۴۴ km۲ (۹۴ sq mi)
بلندی
۷۵۵ m (۲٬۴۷۷ ft)
جمعیت (۲۰۰۸)
 • جمعیت ۵۹٬۱۳۶
 • تراکم
۲۴۰/km۲ (۶۳۰/sq mi)
منطقه زمانی CET (یوتی‌سی ۱+)
 • تابستان (DST) CEST (یوتی‌سی ۲+)
کد پستی ۹۲۱۰۰
پیش‌شماره(های) تلفن ۰۹۲۲
وب‌گاه www.comune.agrigento.it

آگریجنتو (به ایتالیایی: Agrigento) همچنین، مرکز استان آگریجنتو، با جمعیت ۵۹٬۱۵۲ نفر[۱] شهری است در ساحل جنوبی سیسیل در کشور ایتالیا . این شهر در زمان باستان به آکراگاس موسوم بود. امروزه باقیماندهٔ آثار باستانی شهر قدیمی آکراگاس در مرکز استان آگریجنتو واقع در سواحل سیسیل ایتالیا یادآور قدرت و وسعت نفوذ یونان در عصر طلایی خود است.

در دوران باستان[ویرایش]

آگریجنتو در عصر اقتدار یونان باستان به نام «آکراگاس» خوانده می‌شد.[۲] آکراگاس یکی از نیرومندترین و مشهورترین شهرهای یونانی نشین، واقع در امتداد جنوب غربی ساحل جزیره سیسیل بود که بین سلینیونتی و گلا قرار داشت. بنای این شهر بر تپه‎ای استوار بود که حدود دو تا سه مایل با دریا فاصله داشت. از آن جا که پایهٔ دیوارهای ضلع شرقی و جنوبی آن در امتداد ساحل رودخانه آکراگاس قرار داشت، این شهر نام خود را از آن گرفته است. رودخانهٔ دیگری نیز موسوم به هیپساس اضلاع غربی و جنوب غربی آن را احاطه می‌کرد و در فاصله‌ای پایین تر از شهر، حدود یک مایل مانده به دهانهٔ خود به آب‌های رودخانه آکراگاس می‌پیوست. این دو رود خانه اکنون به ترتیب (به ایتالیایی: Fiume di S. Biagio) و (به ایتالیایی: Drago)، و جریانی که از پیوند این دو به وجود می‌آید (به ایتالیایی: Fiume di Girgenti) نامیده می‌شوند.[۳]

دوران اولیه[ویرایش]

توکودیدس موّرخ یونانی ۳۹۵-۴۶۰ قبل از میلاد، می‌نویسد آگریجنتو بدست یکی از مستعمره نشینان گلا حدود ۱۰۸ سال بعد از تأسیس خود آن شهر در ۵۸۲ قبل از میلاد، بنا نهاده شد. شهر به وسیله آریستونونس و پیستونس اداره می‌شد. و از همان ساختار نظام شهری و سنت‌های دوریانی[۴] شهر گلا که شامل اجرای مراسم مقدس و رعایت قوانین مذهبی نیز بود، پیروی می‌کرد. گلا خود این قوانین را از رُدز اقتباس کرده بود، با توجه به این نکته، گاهی از این شهر به عنوان مستعمره رُدز یاد می‌شود.

از تاریخ دوران اولیه آگریجنتو اطلاعات اندکی در دست است. ظاهراً این شهر به سرعت رشد کرد و به اوج شکوفایی و قدرت چشم گیری رسید. مع‌هذا قبل از آنکه در ۵۷۰ قبل از میلاد در یوغ استبداد فالاریس جبار گرفتار آید، مدتی، اما نه چندان زیاد، طعم آزادی را چشید.

تاریخ زندگی فالاریس چنان پیچیده در پرده ابهام است که بسختی می‌توان قسمت‌هایی را که با واقعیت تاریخی انطباق دارد، تشخیص داد. ولی آنچه مسلم است، او اکراگاس را به نیرومندترین شهر جزیره سیسیل مبدل کرد و با تکیه بر همین نیرو قلمرو حکومت خود را در بخش بسیار وسیعی از جزیره امتداد داد. اما از آنجاکه مردی جبار و حاکمی ستمکار بود، سرانجام مردم علیه او شوریدند و باکشته شدن او اکراگاس دوباره آزادی خود را بدست آورد.

فرمانروایی ثیرون و مبانی قدرت و شکوفایی اکراگاس[ویرایش]

از سرگذشت آکراگاس بفاصله حدود شصت سال میان سقوط فالاریس تا پیدایش ثیرون گزارشی در دست نیست. جز اینکه بطور اتفاقی می دانیم در این مدت دو نفر موسوم به آلکیمنیس و آلکندریس به توالی این شهر را اداره کردند، اما معلوم نیست، در مقام حاکم مطلق یا والی شهر؛ مع‌هذا شهر بوسیله آنها به ثروت و کامیابی رسید.

تاریخ دقیق جلوس ثیرون بر اریکه قدرت زادگاه خود، و همچنین چگونگی گام بگام مراحل نیل به این قدرت نیز برما معلوم نیست. اما مسلم است که وی در ۴۸۸ قبل از میلاد حاکم آکراگاس شد.

ثیرون بوسیله پیمان اتحادی که با گِلو فرمانروای سیراکوس بست، و بالاتر از آن، با بیرون راندن تریلس از هیمرا و تصرف آن شهر و همچنین سلطه بر کارتاژ‌های بزرگ و دفع تهاجم آنها که برای مدتی تهدیدی در جهت ویرانی تمام شهرهای یونان در سیسیل به حساب می‌آمدند ۴۸۰ قبل از میلاد، نه تنها بر قلمرو حکومت تسخیر ناپذیر خود افزود، بلکه بر قدرت بی شابه آن نیز مهر تأیید نهاد و با این عمل مبانی قدرت و شکوفایی آکراگاس را فراهم آورد. بدنبال پیروزی ثیرن و گلون بر همیرا، بسیاری از کارتاژها به اسارت نیروهای ثیرن فرمانروای آکراکاس در آمدند. مردم آکراگاس از یک سو، به منظور کسب و استفاده از اطلاعات و ممارست آنها در توسعه کشاورزی، برای کشت و زرع سرزمین‌های بسیار وسیع و حاصل خیز خود، و از سوی دیگر تنها به منظور جلب مشارکت ایشان در اجرای کارهای عام المنفعه و احداث بناهای با شکوه که همواره در معرض تحیر و تحسین قرار داشت، از آنها سود جستند.

دوران باشکوه[ویرایش]

بنظر نمی‌رسد، ثیرون پادشاهی ستم پیشه بوده باشد، وی حاکمیت مطلق و بی منازع خود را تا زمان مرگ ادامه داد ۴۷۲ قبل از میلاد، اما پس از او فرزندش، تروسدییس مشی پدر را تغییر داد و به فرمانروایی جابر و مستبد مبدل شد و به زودی کمتر از یک سال پس از مرگ پدرش مردم آکراگاس بر او شوریدند و او را از شهر بیرون راندند.

پس از برچیده شدن بساط حکومت تروسدییس فرزند ثیرون، در آکراگاس نوعی حکومت دموکراتیک بر قرار شد، که پیوسته و بدون انقطاع بیش از ۶۰ سال تا هجوم دوباره کارتاژها در ۴۰۶ قبل از میلاد، ادامه یافت. این دوران را بدون شک باید پربار ترین عصر شکوفایی رونق اقتصادی و شان و عظمت زندگی شهری در تایخ آکراگاس و همچنین بسیاری از شهرهای دیگر سیسل دانست. آغاز یا انجام بسیاری از کارهای بزرگ و عام المنفعه به ویژه بناهای عظیم با الگو‌های معماری پر زرق و برق که تا نسل‌ها بعد را به حیرت و شگفتی وا داشت. منسوب به همین دوران است.

شهر اکراگاس با پیرایه‌ای از ساختمان‌های مجلل و بناهای عالی خصوصی و عمومی در زیبایی از یونان کمتری نداشت. ثروت و کامیابی، عیش و خوشگذرانی، زندگی پرتجمل و اعیان منشانه مردم اکراگاس بتقریب ضرب المثل خاص و عام می‌شد.

مشهور است که امپدوکلس فیلسوف و شهروند اکرگاس در این باب گفته است:[۵]

این مردم چنان خانه‌های مجللی می‌سازند که گویی تا ابد زندگی خواهندکرد، و چنان در عیش و خوشگذرانی افراط می‌کنند که گویی همین فردا خواهند مرد.

دیودور جمعیت آکراگاس را در این دوران حدود ۲۰۰ هزار ارزیابی می کند، که البته این رقم احتمالاً، شامل برده ها و خارجی ها نیز بوده است. این رای که جمعیت آکراگاس کمتر از ۲۰۰ هزار نیست، به هیچ وجه غیر محتمل به نظر نمی رسد، اما ادعای دیوجانس لائرتیوس تذکره نويس فلاسفه یونانی در سده سوم قبل از میلاد، که تعداد نفوس بومی آکراگاس را به تنهایی ۸۰۰ هزار برآورد می کند، آشکارا یک اغراق فاحش است. معهذا این دوران شکوه مند به هیچ وجه در گستره صلحی پایدار که پیوسته ادامه یابد، قرار نداشت.
آگریجنتو نمی توانست هرچند کمتر از بسیاری از شهرها دیگر، از مشارکت در دشواری هایی که درنتیجه دفع دودمان گلو از سیراکوس و آشوب های متعاقب آن که در بخشهای مختلف سیسیل وجود می آمد، روی گردانی کند. بزودی خواهیم دید، بدنبال بالا گرفتن موج خصومت میان این شهر و دوسیتیس سالار قبیله سیسل از یکسو و رفتارهای خصومت آمیز سیراکوس با این سالار از سوی دیگر، به جنگی میان آنها و آکراگاس منجر می شود که سرانجام در کرانه رود هایمرا با شکستی بزرگ پایان می یابد.
اطلاعات مبهمی نیز از بروز آشوب های داخلی که با تدبیر و فرزانگی امپدوکلس فرونشسته است، بر ما مکشوف است.


در اردوکشی های گاه و بیگاهٔ آتنیان بزرگ به نواحی سیسیل در ۴۱۵ قبل از میلاد، آکراگاس همواره با اعلام بیطرفی، نه تنها از اعزام نیروی کمک به طرفین درگیر، خود داری می کرد، بلکه از صدور اجازهٔ عبور نیروهای متخاصم از سرزمینهای خود، حتی در شرایطی که چرخهٔ بخت قاطعانه بر علیه آتنیان می چرخید، اجتناب می ورزید. در اکراگاس هر کوششی از جانب حامیان سیراکوز برای اغوای همشهریان خود در جهت پشتبانی از نیروی ظفرمند با شکست مواجه شد.

فصل انهدام[ویرایش]

خطر سهمناک تری در راه بود. کارتاژها،که حکومت سجستا از آنها تقاضای مداخله نظامی کرده بود، از اولین اردوکشی خود در ۴۰۹ قبل از میلاد که به تصرف سلینوس و هایمرا انجامید، خرسند بودند.
اما در دومین لشکر کشی در ۴۰۶ قبل از میلاد این آگریجنتوبودکه باید در معرض راستای اولین ضربت حمله قرار گیرد.

بازمانده ویرانه های آکراگاس


زندگی مرفه، عیاشی و تجمل پرستی، مردم اکراگاس را برای جنگیدن کمی ناشایست ساخته بود. اما آنها به وسیله یکانی از سربازان مزدور تحت فرماندهی «دکسی پوس» سردارسپاه اهل لاسدمون که پایگاه و استحکامات طبیعی شهر را از دشمن پس گرفت و هرگونه کوشش حمله کنندگان را در مقیاس وسیع ای خنثی کرد. محافظت می شدند. علیرغم این امتیازات و مجاهدت بی دریغ نیروهای کمکی سربازان سیراکوز تحت فرماندهی «دَفنیز»، مردم اکراگاس پس از هشت ماه تحت فشار تنگدستی ناشی از قحطی منتج از محاصره، ادامه مقاومت را غیر ممکن یافتند، و برای اجتناب از اسارت، شهر خود را رها کرده و به گلا گریختند.
کارتاژها بیماران و فرومانگان را قتل عام کردند، و شهر با همه ثروت و عظمت ، بدست ایشان تاراج شد. آنها اکراگاس را برای سکونت موقت زمستانی خود اشغال کردند، اما در فصل بهار هنگام ترک آنجا، در ۴۰۵ قبل از میلاد، آکراگاس را به ویرانه ای مبدل ساختند.[۶]

اگریجنتو از این ضربت مهلک هرگز قامت راست نکرد. معهذا اهالی فراری آن بر اساس پیمان صلح داینوسیوس از جانب کارتاژها، اجازه یافتند، به آنجا بازگردند و ویرانه های شهر را تحت تبعیت دولت کارتاژ، بشروط آنکه استحکامات نظامی آن باز سازی نشود، اشغال کنند. ظاهراً برای بسیار این اجازه مزیتی بشمار آمده باشد.[۷] اما دیری نپایید که آکراگس توانست خود را از قید بندگی کارتاژها آزاد سازد، و با توصل به پیمان صلح داینوسیوس که در ۳۸۳ قبل از میلاد، رودخانه هالیکس را مرز قلمرو کارتاژها معین می کرد، از آنها خواسته شد که اکراگاس را ترک کنند. اما باوجود اینکه در اثنای جنگ های داینوسیوس و جانشینانش، مشاهده می کنیم، از اکراگاس پیوسته سخن به میان می آید، معلوم است که این شهر از بازیافت اعتبار و قدرت پیشین خود بسیار دور است و تنها در مقام یک دولت مطیع به حیات خود ادامه می دهد.
تیمولیین پس از پیروزی بزرگ بر کارتاژها در ناحیۀ کریمیسس ۳۴۰ قبل از میلاد، درجریان مسکونی سازی نواحی سیسیل، آکراگاس را چنان فقیر و فرسوده یافت که مصمم شد، از آن به وسیله اهالی شهر وِلییا، ایتالیا مستعمره دوباره ای بسازد. این گزینش که با دیگر منافع پیوند می یافت، به اکراگاس چنان مزیتی بخشید که تیمولیین را به عنوان دومین بنیان گذار آن معرفی کرد؛ و در جریان دوران صلح متعاقب، آکراگاس دوباره به چنان شکوفایی عظیمی دست یافت که باردیگر با سیراکوس هم چشمی می کرد.[۸]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. بر پایه سرشماری سال ۲۰۰۸
  2. Jona Lendering. «ACRAGAS». بازبینی‌شده در ۷/۱۰/۲۰۱۳. 
  3. William Smith. AGRIGENTUM. Dictionary of Greek and Roman Geography. Retrieved 11 September 2013. 
  4. Smith، William. Dictionary of Greek and Roman Geography. John Murray. 
  5. http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=D. L. 8.2.63&lang=original
  6. http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Xen.%20Hell.%201.5.21&lang=original
  7. http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Diod.%2013.114&lang=original
  8. http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Plut.%20Tim.%2035&lang=original
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Agrigento»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۱ شهریور ۱۳۹۲).