آنگکور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۱۳°۲۶′ شمالی ۱۰۳°۵۰′ شرقی / ۱۳.۴۳۳° شمالی ۱۰۳.۸۳۳° شرقی / 13.433; 103.833

انگکور
Angkor Wat.jpg
اطلاعات اثر
کشور CAM
نوع فرهنگی
معیار ثبت i, ii, iii, iv
شمارهٔ ثبت ۶۶۸
منطقه آسیا و اقیانوس آرام
میراث در خطر؟ از سال ۱۹۹۲ - ۲۰۰۴
تاریخچه
تاریخچهٔ ثبت ۱۹۹۲ (جلسه شانزدهم) (طی نشست نامشخص)
میراث در خطر؟ از سال ۱۹۹۲ - ۲۰۰۴
منطقهٔ بر پایهٔ دسته‌بندی یونسکو

انگکور شهری در شمال غربی کامبوج به عنوان پایتخت امپراطوری کهن خِمِر ساخته شد. انگکور وات زیباترین معبد شهر تخریب شده انگکور است و مساحتی در حدود ۲٫۵ کیلومتر مربّع را در بر می گیرد.[۱]

شهری در جنگل[ویرایش]

در سال ۱۸۵۰ (میلادی) یک مأمور فرانسوی به قصد میانبر هنگام سفر به این منطقه راه خود را از میان جنگل متراکم و گرمسیری کامبوج کوتاه کرد..[۲] او در کمال حیرت با ویرانه‌های یک شهر با شکوه روبرو شد؛ طولی نکشید که باستان شناسان برای جستجو و بازسازی این شهر که به شهر معبدها مشهور است از راه رسیدند.بیش از صد معبد در طول بیش از چهار قرن در این جنگل از بین رفته است.[۱]

شهر انگكور در نقشه

پادشاه خِمِر[ویرایش]

پادشاهان خِمِر از قرن هشتم تا سيزدهم بر يک تمدن قدرتمند در جنوب شرقی آسیا حكم روايی می كردند.قلمرو اين پادشاهی هنگامی كه جاياوارمان دوم در سال ۸۰۲ ميلادی به پادشاهی رسيد وسعت بيشتری يافت.او مدّت ۶۰ سال حكومت كرد و در اين مدّت بارها پایتخت را تغيير داد.[۲] سرانجام او منطقهٔ انگكور را انتخاب و در مقياس وسيعی شروع به احداث بناهای متعدد كرد.[۳]

نقشه شهر انگكور

شهری در ساحل یک رودخانه[ویرایش]

انگکور که در زبان خِمِر به معنی شهر است نزدیک ساحل شمالی دریاچه‌تانِل سَپ(یعنی دریاچهٔ بزرگ)ساخته شده است.این دریاچهٔ بزرگ و کم عمق که رودخانهٔ فرعی مکونگ را تغذیه می کند زمانی مملو از ماهی و زمین‌های اطراف آن حاصل خیز بود.[۱]

استفاده از درياچه[ویرایش]

آب دریاچه به ثروتمند شدن شهر انگكور كمک كرد.كشاورزان خمر با استفادهٔ از كانال‌های آبياری هر سال سه بار محصول برداشت می كردند.[۴] این بدان معنی است که غذای کافی و فراوان برای افزایش جمعیت این ناحیه وجود داشته است.[۵]

معبد سوریاوارمان[ویرایش]

معبد انگکور وات در اوایل سدهٔ دوازدهم برای شاه سوریاوارمان دوم ساخته شد و سپس به ویشنو خدای هندو اهدا شد.این ساختمان سه طبقه دارای یک ردیف حصارهای راست گوشه و مستطیلی است.برج‌های آن مانند غنچه‌های نیلوفر آبی و ارتفاعشان ۶۰ متر است.[۵]

آرامگاهی برای شاه[ویرایش]

در راهروهای معبد، ردیفی از مجسمه‌ها و نقوش کنده کاری شده وجود دارند که نشان دهندهٔ صحنه هایی از اسطوره‌های کهن هستند.این ساختمان با دو ردیف دیوار احاطه شده است.یک خندق بزرگ نیز وجود داشت که به وسیلهٔ یکی از دو مخزن بزرگ شهر تغذیه می‌شده است.کاربرد این دو مخزن صرفاً برای آبیاری محصولات در فصل بی آبی بوده است.[۴] زمانی که سوریاوارمان در گذشت، معبد او به مقبره اش تبدیل شد.[۵]

پایان انگکور[ویرایش]

در سال ۱۴۳۱ میلادی سربازان تایلندی به شهر انگکور هجوم آوردند و آن را ویران کردند.ویرانهٔ شهر به حال خود رها شد.به تدریج گیاهان و درختان در اطراف شهر روییدند و آن را در خود پنهان ساختند تا این که ۱۵۰ سال پیش دوباره کشف شد.[۵]

نگاره[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ برگرفته شده از کتاب شگفتی‌های جهان چهار جلدی صفحه ۱۲
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ برگرفته شده از دانشنامه آكسفورد
  3. برگرفته شده از کتاب شگفتی‌های جهان چهار جلدی صفحه 12
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ برگرفته شده از دانشنامه كودک و نوجوان
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ برگرفته شده از کتاب شگفتی‌های جهان چهار جلدی صفحه ۱۳

منابع[ویرایش]

  • کتاب شگفتی‌های جهان مجموعه چهار جلدی

پیوند به بیرون[ویرایش]