آمینوگلیکوزید
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
آمینوگلیکوزیدها یک رده از آنتی بیوتیکها هستند مانند آمیکاسین، استرپتومایسین، اسپکتینومایسین، توبرامایسین، نئومایسین و جنتامایسین
محتویات |
[ویرایش] مکانیسم اثر
همه آمینوگلیکوزیدها با اتصال به ریبوزوم مانع سنتز پروتئین در باکتری میشوند در نتیجه اثر باکتریسیدی دارند. نفوذ این داروها به درون پوشش سلولهای باکتریایی وابسته به اکسیژن میباشد و به همین دلیل بر روی بی هوازیهای مطلق اثر ناچیزی دارند. مهارکنندههای سنتز دیواره سلولی مانند پنی سیلینها انتقال آمینوگلیکوزیدها را افزایش میدهند.
[ویرایش] کاربرد
این آنتی بیوتیکها وسیع الطیف بوده به ویژه بر گرم منفیها موثرند ولی امروزه به دلیل عوارض جانبی کاربردشان محدود شدهاست.
[ویرایش] عوارض جانبی
مسمومیت شنوایی (اتوتوکسیسیتی) به ویژه بر دهلیز شنوایی، مسمومیت کلیوی (نفروتوکسیسیتی) از عوارض مشترک این داروها است البته شدت عوارض داروهای مختلف یکسان نیست.
[ویرایش] منابع
- فرهنگ جیبی داروهای ژنریک ایران، دکتر حجت الله اکبرزاده پاشا، چاپ اول، صفحه :۱۹۱
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ آمینوگلیکوزید موجود است. |
