آمینوگلیکوزید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آمینوگلیکوزیدها یک رده از آنتی بیوتیک‌ها هستند مانند آمیکاسین، استرپتومایسین، توبرامایسین، نئومایسین و جنتامایسین

مکانیسم اثر[ویرایش]

همه آمینوگلیکوزیدها با اتصال به ریبوزوم مانع سنتز پروتئین در باکتری می‌شوند در نتیجه اثر باکتریسیدی دارند. نفوذ این داروها به درون پوشش سلول‌های باکتریایی وابسته به اکسیژن می‌باشد و به همین دلیل بر روی بی هوازیهای مطلق اثر ناچیزی دارند. مهارکننده‌های سنتز دیواره سلولی مانند پنی سیلین‌ها انتقال آمینوگلیکوزیدها را افزایش می‌دهند.

کاربرد[ویرایش]

این آنتی بیوتیک‌ها وسیع الطیف بوده به ویژه بر گرم منفی‌ها موثرند ولی امروزه به دلیل عوارض جانبی کاربردشان محدود شده‌است.

عوارض جانبی[ویرایش]

مسمومیت شنوایی (اتوتوکسیسیتی) به ویژه بر دهلیز شنوایی، مسمومیت کلیوی (نفروتوکسیسیتی) از عوارض مشترک این داروها است البته شدت عوارض داروهای مختلف یکسان نیست.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ جیبی داروهای ژنریک ایران، دکتر حجت الله اکبرزاده پاشا، چاپ اول، صفحه :۱۹۱