آمینوگلیکوزید
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
آمینوگلیکوزیدها یک رده از آنتی بیوتیکها هستند مانند آمیکاسین، استرپتومایسین، اسپکتینومایسین، توبرامایسین، نئومایسین و جنتامایسین
محتویات |
مکانیسم اثر [ویرایش]
همه آمینوگلیکوزیدها با اتصال به ریبوزوم مانع سنتز پروتئین در باکتری میشوند در نتیجه اثر باکتریسیدی دارند. نفوذ این داروها به درون پوشش سلولهای باکتریایی وابسته به اکسیژن میباشد و به همین دلیل بر روی بی هوازیهای مطلق اثر ناچیزی دارند. مهارکنندههای سنتز دیواره سلولی مانند پنی سیلینها انتقال آمینوگلیکوزیدها را افزایش میدهند.
کاربرد [ویرایش]
این آنتی بیوتیکها وسیع الطیف بوده به ویژه بر گرم منفیها موثرند ولی امروزه به دلیل عوارض جانبی کاربردشان محدود شدهاست.
عوارض جانبی [ویرایش]
مسمومیت شنوایی (اتوتوکسیسیتی) به ویژه بر دهلیز شنوایی، مسمومیت کلیوی (نفروتوکسیسیتی) از عوارض مشترک این داروها است البته شدت عوارض داروهای مختلف یکسان نیست.
نگارخانه [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- فرهنگ جیبی داروهای ژنریک ایران، دکتر حجت الله اکبرزاده پاشا، چاپ اول، صفحه :۱۹۱
| در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ آمینوگلیکوزید موجود است. |