آموزش فلسفه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آموزشِ فلسفه شامل تدریس و یادگیری علم فلسفه و همچنین پژوهش دربارهٔ آن است. این مقوله با فلسفهٔ آموزش و پرورش تفاوت دارد.

آموزش این علم معمولا به ۴ مرحله اصلی تقسیم می‌شود:

  • سطح پیش‌دبستانی (مانند پیش‌آمادگی، مهدکودک) و دبستانی؛ فلسفه برای کودکان
  • سطح پایین (مانند مدرسه‌های راهنمایی) و دوره متوسطه (مانند دبیرستان‌ها)
  • سطح بالای آموزشی (مانند کالج‌ها و دانشگاه‌ها)
  • سطح پیشرفتهٔ آموزشی

در همهٔ کشورها آموزش فلسفه در همهٔ سطح‌های آموزشی ارائه نمی‌شود و در برخی از کشورها، درس فلسفه عملا از کل برنامهٔ درسی غایب است.

رویکردهای نظری به آموزش فلسفه[ویرایش]

پرسش‌های نظری دربارهٔ آموزش فلسفه در مدارس، دستکم از زمان امانوئل کانت و گئورگ ویلهلم فریدریش هگل مورد بحث بوده است. این مبحث در آلمان مدرن در دهه ۱۹۷۰ به ظهور دو رویکرد رقیب منجر شد:

  • رویکرد سنتی‌تر، رویکرد متن‌گرای Wulff D. Rehfus ، و
  • رویکرد مدرن‌تر، رویکرد دیالوگ‌گرا یا گفتگوگرای Ekkehard Martens.

رویکردهای تازه‌تری به دست Karel van der Leeuw و Pieter Mostert و همچنین رولاند هِنکِه [۱] ایجاد شده است.

مشابه همین تقسیم‌بندی بین سنت‌گرایان و مدرنیست‌ها را در فرانسه نیز توان یافت، از یک سو Jacques Muglioni و ژاکلین روس قرار داشتند، و در سوی دیگر France Rollin و Michel Tozzi.

در برخی کشورها مانند ایتالیا آموزش فلسفه به طور سنتی تاریخ‌گرا است و در درس تاریخ اندیشه تدریس می‌شود.

ژورنال تخصصی آموزش فلسفه (نشریه) به مسایل آموزش فلسفه در سطح کالج‌ها و دانشگاه‌ها می‌پردازد.

از روش‌های آموزشی در فلسفه، روش سقراطی و هرمنوتیک را می‌توان نام برد. تاثیرِ پرورشیِ آموزش فلسفه نیز مورد توجه پژوهشگران این حوزه و فیلسوفان آموزش و پرورش است.

پانویس[ویرایش]

  1. Roland W. Henke

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Philosophy education»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱).

پیوند به بیرون[ویرایش]