آمادگی جسمانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آمادگی جسمانی با تمرین بدنی می‌تواند به‌دست آید.

آمادگی جسمانی شامل دو بخش مهم، آمادگی جسمانی عمومی (وضعیت بهداشتی و سلامتی)، و آمادگی جسمانی خاص (توانایی انجام گونه‌های خاصی از ورزش‌ها) می‌باشد. تناسب اندام به طور کلی از طریق تغذیهٔ صحیح، ورزش و استراحت کافی به دست می‌آید. آمادگی جسمانی عملکرد قلب، ششها و ماهیچه‌های بدن را شامل می‌شود و به طور ویژه ظرفیت قلبی-ریوی، نیروی عضلانی، استقامت عضلانی و انعطاف را مورد توجه قرار می‌دهد. [۱]

پرورش[ویرایش]

آموزش‌های خاص ورزشکاران را آماده به انجام دادن ورزش‌شان به بهترین نحو می‌دهد. به عنوان مثال:

  • دو ۱۰۰ متر: در این تمرین ورزشکار باید آموزش کافی دیده‌باشد تا در طول مسابقه با حداکثر سرعت بدود.
  • ماراتون: در این مورد ورزشکار باید آموزش کافی دیده‌باشد تا به صورت ایروبیک عمل کرده و استقامت او باید تا حداکثر باشد.
  • بسیاری از آتش‌نشانان و افسران پلیس به طور منظم تحت تست آمادگی جسمانی قرار می‌گیرند تا تعیین شود که آیا آنها قادر به انجام وظایف طاقت‌فرسا مورد نیاز برای کارشان هستند یا خیر.

[۲]

[۳]

  • دویدن در تپه، این تمرین نیاز به داشتن مهارت‌هایی از آمادگی جسمانی برای شروع دارد و برای عضلات ساق پا مناسب است. این نوع تمرینات بیشتر از سوی ارتش روی سربازها اجرا می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. محمد محمدی. «تناسب اندام چیست؟». تبیان، ۶ دی ۱۳۹۰. بازبینی‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۲. 
  2. "Physical Fitness requirements for Santa Clara County firefighters". 
  3. "APFT Requirements". 

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Physical fitness»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۲).