آزمون ذرات مغناطیسی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
آزمون ذرات مغناطیسی یکی از روشهای آزمونهای غیر مخرب برای تشخیص عیوب قطعات آهنی است. در این روش ذرات آهن بر روی مادهای با خاصیت آهنربایی ریخته میشود و میدان مغناطیسی در آن القا میشود. در صورت وجود خراش و یا ترکی بر روی سطح و یا در نزدیکی سطح، در محل عیب قطبهای مغناطیسی تشکیل میشود و یا میدان مغناطیسی در آن ناحیه دچار اعوجاج میگردد. این قطبهای مغناطیسی باعث جذب ذرات آهن میشوند. در نتیجه وجود عیب را میتوان از تجمع ذرات آهن تشخیص داد.
عموماً قبل از انجام آزمایش، خاصیت آهنربایی قطعات مورد آزمایش میبایستی زدوده شود. بطور کلی این روش اقتصادی بوده و انجام آن از آزمون فراصوت و آزمون مایعات نافذ آسانتر میباشد.
منابع [ویرایش]
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون مهندسی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
