آزمایش واحد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در برنامه‌نویسی، آزمایش واحد روشی است برای آزمودن واحدهای کوچکی از کد منبع برنامه و اطمینان از درست کار کردن آن‌ها؛ در این روش، درستی هر قسمت از کد، که به آن «واحد» گفته می‌شود، با استفاده از کدهای دیگری که توسط برنامه‌نویس نوشته شده ارزیابی می‌گردد[۱]. در زبان‌های شیءگرا، معمولاً این کار با استفاده از یک کلاس مستقل انجام می‌شود، اگر چه می‌تواند تنها با استفاده از یک روش نیز صورت بپذیرد.

در حالت ایده‌آل هر کدام از آزمایش‌ها از بقیه مستقل است. معمولاً آزمایش‌های واحد توسط توسعه‌دهندگان نرم‌افزار به کار گرفته می‌شوند. نحوهٔ آزمایش واحد می‌تواند از ارزیابی نتیجه روی کاغذ، تا اجرای خودکار چندین آزمایش توسط برنامه و تحلیل نتیجهٔ آن‌ها توسط خود برنامه، متغیر باشد.

منابع[ویرایش]

  1. «آشنایی با آزمایش واحد در دات نت». دات نت تیپز، ۷ دی ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲.