آزمایش ادرار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آزمایش ادرار
مداخله درمانی

گلبول سفیدs seen under a microscope from a urine sample.
سمپ D016482
Other کدها: LOINC Codes for Urinalysis panels
مدلاین پلاس 003579

آزمایش ادرار یا آنالیز ادراری (به انگلیسی: Urinalysis) هنوز یکی از ساده ترین روش‌های آزمایشگاهی در طب بالینی است. ادرار نمونه‌ای است که به فراوانی و به آسانی بدست می‌آید و متدولوژی برای آزمایش آن کاملاً ساده است. نتایج غیر طبیعی این آزمایش هرچند ممکن است ویژگی قابل توجهی نداشته باشداما از حساسیت خوبی در نشان دادن بیماریهای پارانشیم کلیه و مجاری ادراری برخوردار هستند. یک رسوب غیرطبیعی ادراری هرگز نباید نادیده گرفته شودمگراینکه یک توضیح یا توجیه قابل قبول برای آن یافت شده باشد. طیفی از بیماریهای قابل درمان (مانندعفونت پارانشیمال کلیه بویژه توبرکلوز، نفریت اینترسیشیال آلرژیک و یا نفروپاتی آنالژزیک) اگر بدون آزمایش ساده ادراری رها شوند می‌توانند به نارسایی مزمن کلیه منجر شوند. تظاهرات اولیه نئوپلاسم کلیوی قابل درمان ممکن است یک هماچوری ساده باشد. بهترین نتایج همیشه روی ادرار اول صبح که اسمولالیته بالا و pH پایینی دارد بدست می‌آید. برای تهبه رسوب ادراری ابتدا نمونه ادرار را خوب مخلوط کرده، سپس ۱۰میلی لیتر از آن را داخل یک لوله ریخته و به مدت ۳ تا ۵ دقیقه با دور ۳۰۰۰ سانتریفیوژ نمایید. بعد از سانتریفیوژ کل ادرار رویی را دور ریخته و از چند قطره باقی‌مانده ته لوله یک قطره روی اسلاید میکروسکوپی قرار دهید و سپس با عدسی ۱۰ و ۴۰ بررسی کنید. در نمونه‌های ادرار نرمال صبحگاهی عناصر زیر با عدسی ۴۰ دیده می‌شوند: سلول اپی تلیال: گاه گاهی ممکن است در میدان‌های میکروسکوپی دیده شود.(در زنان بیشتر دیده می‌شود.) گلبول قرمز: ۰ تا ۳ عدد گلبول سفید: ۰ تا ۳ عدد سیلندرها: سیلندر هیالن، گاهی اوقات در برخی میدان‌های میکروسکوپی کریستال‌ها: گاهی اوقات در برخی میدان‌های میکروسکوپی لازم است حدود ۱۰ تا ۱۵ میدان بررسی شود.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. اطلس جامع آزمایشگاهی