آروو پارت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آروو پارت
Arvo Pärt.jpg
آروو پارت در کلیسایی در دوبلین سال ۲۰۰۸
اطلاعات پس‌زمینه
تولد ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۳۵(۱۹۳۵-01-۱۱) ‏(۸۰ سال)
پایده، استونی
ملیت استونی استونیایی
سبک‌(ها) موسیقی کلاسیک معاصر
ساز(ها) پیانو، ابوا
ناشرین ئی‌سی‌ام رکوردز

آروو پارت (به استونیایی: Arvo Pärt) (زادهٔ ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۵ در پایده، استونی) آهنگسازی استونیایی است. وی یکی از مهم‌ترین و موفق‌ترین آهنگسازان کنونی جهان است.[۱] وی در سبک کمینه‌گرایی و با تکنیک تینتینابولی که ابداع خود اوست و با الهام از سرودهای گریگوریان آهنگسازی می‌کند.[۲] در سال ۲۰۱۳ و برای سومین بار پیاپی او به عنوان آهنگساز معاصری که آثارش بیشترین اجرا را در سطح جهان داراست، معرفی شد.[۳]

زندگینامه[ویرایش]

آروو پارت به همراه همسرش نورا سال ۲۰۱۲

اوان زندگی[ویرایش]

آروو پارت در ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۵ برابر با ۱۹ شهریور ۱۳۱۴ در شهر پایده در شهرستان یاروا واقع در ۸۰ کیلومتری جنوب تالین (پایتخت استونی) زاده شد. ۳ ساله بود که پدر و مادرش از هم جدا شدند پارت و در کنار مادر و پدرخوانده‌اش در شهر راکوره در شمال استونی بزرگ شد.

در آن شهر در کلاس‌های فوق برنامه موسیقی شرکت کرد و نواختن پیانو و تئوری موسیقی را یاد گرفت. به تدریج به عنوان همنواز در کنسرت‌هایی شرکت کرد. او در ارکستر مدرسه ابوا نیز می‌نواخت و در یک گروه رقص نوازنده پرکاشن هم بود. اولین تجربه‌های آهنگسازی را در ۱۴-۱۵ سالگی انجام داد. ۱۷ ساله بود که نخستین اجرای عمومی یکی از ساخته‌هایش در مسابقه آهنگسازان جوان برگزار شد، مسابقه‌ای که در آن برنده نشد و تنها از او تقدیر به عمل آمد. اثر اجرا شده به شدت تحت تأثیر ساخته‌های سرگئی راخمانینف بود و نشانه‌ای از موسیقی استونی در آن به چشم نمی‌خورد.[۴]

پارت تحصیلات موسیقی خود را در سال (۱۹۵۴) در مدرسه موسیقی شهر تالین آغاز کرد. او در آنجا آهنگسازی، تئوری موسیقی، پیانو، ادبیات، تحلیل موسیقی و موسیقی محلی را فراگرفت، ولی چند ماهی نگذشته بود که به اجبار به سربازی رفت و در گروه موسیقی آنجا نوازنده ابوا و طبل شد.[۵] خود پارت این دو سال را دوره‌ای رنجبار می‌خواند. پس از اتمام سربازی مجدداً به مدرسه موسیقی بازگشت و ادامه تحصیل را زیر نظر «ولیو تورمیس» از سر گرفت. در پایان سال تحصیلی و به علت پیشرفت چشمگیر به آکادمی موسیقی و تئاتر استونی معرفی و در آنجا شاگرد «هی‌نو اِلِر» شد. الر که نوازنده ویولن و آهنگساز زبردستی بود از کنسرواتوار سنت پترزبورگ فارغ‌التحصیل شده بود. پارت همیشه از الر نه به عنوان یک معلم که در نقش یک پدر، با احترام و محبت یاد می‌کند.[۶] پارت به وضوح مستعد بود و به نظر می‌رسید آهنگسازی برای او امری بسیار آسان است. او توانست در سال (۱۹۶۳) فارغ‌التحصیل شود.[۷]در فهرست رسمی کارهای او آثاری از آن دوران به چشم می‌خورد. مانند: دو سونات (۱۹۵۸ و ۱۹۵۹)، پارتیتا (۱۹۵۸) و سمفونی شماره ۱ (۱۹۶۳)

دوره اول کاری(۱۹۵۸–۱۹۶۸)[ویرایش]

در سال (۱۹۵۷) با رادیو استونی شروع به همکاری کرد و تا سال (۱۹۶۷) به عنوان مهندس صدا در آنجا مشغول به کار بود. طی آن سالها نخستین تجربه‌های آهنگسازی مدرن را انجام داد. موسیقی استونی در دهه ۱۹۶۰ توسط نسلی از آهنگسازان خلاق همانند «ولیو تورمیس»، «اِینو تامبرگ»، «جان راتس» و «کلدر سینک» با رویکردی مدرن شکل گرفت. تقریباً همین زمان بود که انواع مختلف سبک‌های موسیقی نظیر کلاسیک نو، دوازده نغمه‌ای، سریالیسم، کولاژ در موسیقی استونی مطرح شدند. آثاری که پارت در آن سال‌ها ساخت، اثبات مدعای پیشگامی او در این سبک‌ها است.

کار در رادیو، تأثیر شگرفی در نگاه او به آهنگسازی داشت. پارت در مصاحبه‌ای که در سال (۱۹۹۸) تکنیبا روزنامه پُستایمیز[۸] چاپ استونی انجام داد به این نکته اشاره کرد که کار با دستگاه‌های گران‌قیمت و پیچیده ضبط صدا در رادیو مرا به سمت مخالف سوق داد. گوهر موسیقی تعامل بین دو، سه یا چهار نت است. اولین قدم از تغییرات بین این نت‌ها آغاز می‌شود. برای رسیدن به این منظور شما نیازی به تکنیک‌های صوتی خاص یا یک پیانوی استاین‌وی ندارید. این از صدای انسان و ابتدایی‌ترین ابزار آغاز می‌شود. من مخالف پیشرفت تکنیک‌های صوتی نیستم ولی نیازی هم به خیلی مهم جلوه دادن آنها نیست.[۹]

مهاجرت[ویرایش]

در ژانویه ۱۹۸۰، آروو پارت به همراه همسرش نورا و دو پسر خردسالش استونی را ترک کرد. ابتدا به اتریش رفت و پس از اقامتی کوتاه راهی برلین شد.[۱۰]

آثار[ویرایش]

آواز و هم‌سرایی (کرال)[ویرایش]

  • باغ ما برای ارکستر و گروه کر کودکان (۱۹۵۹/۲۰۰۳)
  • سولفژیو (۱۹۶۴/۱۹۹۶)
  • کِرِدو برای ارکستر، گروه کر و پیانو (۱۹۶۸)
  • کنار رودخانه بابل نشستیم و گریستیم برای صدا، گروه کر و ارگ (۱۹۷۶/۱۹۸۴)
  • میسا سیلابیکا برای گروه کر و ارگ (۱۹۷۷)
  • سوماً برای گروه کر ۱۹۷۷[۱۱]
  • سارا نود ساله بود برای صدا، طبل و ارگ (۱۹۷۷/۱۹۹۰)
  • مصائب (مصائب مسیح بر اساس گفته‌های جان) برای گروه صدا، کر و گروه سازی (۱۹۸۲)

آثار ارکسترال[ویرایش]

  • نکرولوگ اوپوس ۵ (۱۹۶۰)
  • سمفونی شماره ۱ (۱۹۶۳)
  • حرکت دائمی (۱۹۶۳)
  • سمفونی شماره ۲ (۱۹۶۶)
  • سمفونی شماره ۳ (۱۹۷۱)
  • اگر باخ پرورش‌دهنده زنبورعسل بود (۱۹۷۶)

آثار سازی[ویرایش]

سالشمار آثار[ویرایش]

آروو پارت هنگام دریافت نشان لژیون دونور به همراه وزیر فرهنگ فرانسه نوامبر ۲۰۱۱
  • ۱۹۶۰: ساخت اولین کار سمفونیک بانام نکرولوگ.
  • ۱۹۶۴: ساخت سومین قطعه کُرال بانام سولفژیو.
  • ۱۹۷۱: ساخت سمفونی شماره .۳
  • ۱۹۷۶: ساخت قطعات برای آلینا، Au denwassernzu babel و Parilutirvallo.
  • ۱۹۷۷: ساخت دو قطعه تابولا راسا و Fratres.
  • ۱۹۷۷: ساخت قطعه آربوس.
  • ۱۹۸۰: قطعه De profundis.
  • ۱۹۸۱: ترک استونی و رفتن به اتریش و بعد به برلین غربی در آلمان.
  • ۱۹۸۲: تصنیف نخستین قطعه متأثر از آوازهای قرون وسطایی با نام St. john passion
  • ۱۹۸۴: تصنیف قطعه Essang vor lagen juhren.
  • ۱۹۸۶: پایان نوشتن قطعه Te deum.
  • ۱۹۸۷: گردآوری چند قطعه ساخته شده بین سال‌های ۸۷-۱۹۷۷، توسط شرکت ای‌سی‌ام، یکسال پس از مرگ فیلمساز مشهور روسی، آندری تارکوفسکی و تقدیم این مجموعه به او.
  • ۱۹۸۸: ساخت اثر Messe berliner و Litany.
  • ۱۹۹۶: قطعه دیگری بنام Tisagion.
  • ۱۹۹۸: نوشتن قطعه Kanon pakajanen و برنده جایزه نخست آکادمی موسیقی.
  • ۲۰۰۲: ساخت اثر Orient occident.

جوایز و افتخارات[ویرایش]

آروو پارت سال ۲۰۱۱

نامزد جایزه گرمی[ویرایش]

دکتری افتخاری[ویرایش]

موسیقی برای فیلم[ویرایش]

آروو پارت در در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ برای چندین فیلم موسیقی متن ساخت.

پانویس[ویرایش]

  1. How a 78-Year-Old Estonian Composer Became the Hottest Thing in Music
  2. آرو پارت و مینیمالیسم عرفانی، رادیو زمانه ۱۳ آبان ۱۳۹۱
  3. The Bachtrack Stats 2013
  4. هیلر، پاول. آروو پارت. انتشارات دانشگاه آکسفورد، 2007. شابک ‎۹۷۸۶۶۱۰۷۶۵۰۳۴. 
  5. آروو پارت، گفتگوی هارمونیک، ۲۷ تیر ۱۳۸۴
  6. هیلیر، آروو پارت، صفحه۲۸.
  7. http://www.arvopart.org/bio.html بیوگرافی آروو پارت
  8. روزنامه پُستایمیز
  9. «your dictionary». 2010. بازبینی‌شده در ۱۳ مارس ۲۰۱۵. 
  10. «آوای روح». نیویورک تایمز، اکتبر ۲۰۱۰. بازبینی‌شده در ۱۳ مارس ۲۰۱۵. 
  11. ttp://www.allmusic.com/composition/summa-for-string-orchestra-mc0002428364
  12. گلن سووآن. «برای آلینا». آل‌میوزیک. بازبینی‌شده در مارس ۲۰۱۵. 
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ Andrew Shenton (17 May 2012). The Cambridge Companion to Arvo Pärt. Cambridge University Press. pp. 25–. ISBN 978-1-107-49566-1. 
  14. «جوایز افتخاری: دانشگاه سیدنی». 12 ژانویه 2009. بازبینی‌شده در 4 دسامبر 2008. 
  15. «نشان لژیون دونور». ۳ نوامبر ۲۰۱۱. 

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]