آرتریت پسوریازیس
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
آرتریت پسوریازیس التهاب مفاصل مجاور ضایعات پوستی و ناخنی پسوریازیس میباشد. در این بیماری هر یک از مفاصل بدن ممکن است درگیر شوند، ولی عمدتاً مفاصل انگشتان و مهرههای کمری و گردنی مبتلا میشوند. این اختلال معمولاً خفیف بوده و بیشتر بین سنین ۳۰ تا ۳۵ سال شروع شده و در سراسر زندگی به طور متناوب ادامه مییابد. درد، تورم، محدودیت حرکت، احساس درد هنگام لمس و گرمی مفاصل مبتلا پوستهریزی پوست، ناخنهای چالهدار، برجسته و زرد رنگ، خستگی و تب از نشانهای این بیماری میباشد.
محتویات |
دلایل [ویرایش]
- استعداد ابتلا به آرتریت مرتبط با پسوریازیس ممکن است ارثی باشد.
- واکنش ایمنی نسبت به یک عفونت استرپتوکوکی
- ناشناخته (علت این اختلال معمولاً ناشناخته است)
- صدمات جسمی یا روحی (به ندرت)
داروها [ویرایش]
برای ناراحتی خفیف، استفاده از داروهای بدون نسخه نظیر آسپیرین ممکن است کافی باشد. برای کاهش التهاب مفصلی از داروهای ضدالتهابی غیراستروییدی، تزریق کورتون به داخل مفاصل مبتلا (گاهی) و داروهای سرکوبگر دستگاه ایمنی نظیر متوترکسات ممکن است استفاده شود.
نگارخانه [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- «Benefit of early treatment in inflammatory polyarthritis patients with anti–cyclic citrullinated peptide antibodies versus those without antibodies» (انگلیسی). www.ncbi.nlm.nih.gov. بازبینیشده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱.
