آدولف گوتلیب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آدولف گوتلیب
زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۰۳(1903-03-14)
نیویورک
درگذشت ۴ مارس ۱۹۷۴ میلادی (۷۰ سال)
نیویورک
ملیت آمریکایی
رشته نقاشی, تندیس‌گری
جنبش اکسپرسیونیسم انتزاعی

آدولف گوتلیب (به انگلیسی: Adolph Gottlieb) متولد ۱۴ مارس ۱۹۰۳، یک نقاش آمریکایی در سبک اکسپرسیونیسم انتزاعی و تندیس‌گر بود.

زندگی[ویرایش]

در اوایل دهه ۱۹۴۰، او سبک پویایی بنام پیکتوگراف را از آن خود کرد. وی به مدت یک دهه در خدمت این سبک بود و همکاریهای بسیاری را جهت پیشرفت اکسپرسیونیسم انتزاعی ارائه داد. با گوتلیب، دو گانگی با جریانی از سعی و تلاش بعنوان اصل فلسفی‌ای، سبکی ساختاری و مرحله‌ای حماسی از تاریخ به اوج خود می‌رسد.

آدولف گوتلیب ۱۴ مارس ۱۹۰۳ در نیویورک متولد شد. زمانی که خیلی جوان بود تصمیم داشت که یک هنرمند شود. اوایل دهه ۱۹۲۰ او کلاسهای هنر در پارسونز، تیم دانش آموزان هنر و انجمن کوپر در نیویورک را می‌گذارند او رشته همیلتون ایستر بنام تکنیک نقاشی رنگ روغن و دیگر مقاله‌های سال ۱۹۱۳ را مطالعه کرد که وی مواد اولیه نقاشی رنگ روغن و یک جعبه رنگ نقاشی به او داد و او با پیشکسوتان قدیمی متحد شد. همچنین او کتاب ماکس دونر که در مورد تکنیکها و مواد نقاشی بود را مطالعه کرد و در طول زندگی اش به آن مراجعه می‌کرد. در گروه دانش آموزان هنر او از نقاش اش کان، رابرت هنری نقاشی که نقاشی بر بوم را بدون طراحی‌های اولیه توصیه کرد، سخنرانی‌هایی را شنید. گوتلیب از این توصیه پیروی کرده و بعدها آن را با مفهوم اتوماتیسم مرتبط کرد. در سالهای ۱۹۲۱-۱۹۲۰ او از یک هنرمند دیگر بنام جان اسلوان، که در علاقه‌مندی به مدرنیسم، گوتلیب را تحت تاثیر قرار داد، مطالعاتی داشت. سال بعد او به اروپا مسافرت کرد که برای اکسپرسیونیست انتزاعی متولد آمریکا غیر معمول بود. در مدرسه گرند چاومیر در پاریس تحصیل کرد و به برلین و مونیخ هم سفر کرد.

در طول دهه ۱۹۲۰ و بیشتر در دهه ۱۹۳۰ گوتلیب زندگی سنتی، عریانی‌ها و پرتره‌ها را نقاشی کرد و بعضی از آنها را در اولین نمایشگاهش در گالری دودنسینگ در سال ۱۹۳۰ به معرض نمایش گذاشت. این کارها بیانگر آن بود که وی در ابتدا نا آگاه و بی علاقه به پیشرفتهای اخیر در هنر مدرن، (سورئالیسم) بود.

و اشکالی آزادورها که انعکاس کننده تاثیرات بی شماری از پیکاسو به والتر کوهن و به دوستش میلتون اوری بر می‌گردد. در اولین سالهای پیشرفت شغلی اش، او بعنوان دانش آموز اولین نسل مدرنیسم سنتی پیشرفت کرد شاید جالبترین نقاشی اولیه وی بنام ویستلند در سال ۱۹۳۰ (تصویر ۸۵) می‌باشد. آن نقاشی نه فقط به خاطر سبکش بلکه بخاطر ارائه روشی که گوتلیب در مورد موضوع مهم روز که رکود بود با اهمیت جلوه کرد. استفاده از عقاید و تصاویر شعر الیوت در نقاشی ویست لند، که او آنرا خوانده بود و به همراه چیزی که برای او فوق العاده بود.

اشعار الیوت بود که چیزی برای انجام دادن در رکود نداشت البته گوتلیب چیزی را که او بعنوان خطوط موازی، توصیف کرده بود را طراحی کرد و از تصاویر خاص آن استفاده کرد، خشکی، ناباروری، سرزمین قهوه‌ای، درختان بی ریشه که به فضای خالی چنگ انداخته‌اند، غیرخسته کننده، و پرسه زدن نا امیدانه مردان بیکار که منتظر امید و تولدی دوباره هستند از موارد نقاشی وی بنام «باد از سرزمین قهوه‌ای نشنیده گذر می‌کند» بودند. حال آنکه در آن زمان موضوع برای گوتلیب عجیب بود، وی آخرین متد خود را نیز از پیش اشکار کرد: «نوشتن موارد تاریخی با عقاید فلسفه‌ای و ادبی.» در این نقاشی‌های غیر معمول گوتلیب با تاریخ از طریق تصاویر سیاسی کنار نیامد بلکه از طریق افکار مدرنیست و تصاویر سمبولیک کنار آمد.


از سال ۱۹۳۹-۱۹۳۷، گوتلیب به آریزونا بخاطر سلامتی همسرش رفت و کارش بطور قابل توجهی تغییر یافت. در صحرای آریزونا زندگی کرد و از محیط اطرافش الهام گرفت و کاکتوس‌ها و مناظر عریان را نقاشی کرد. دورانی که آسمان صحرا و فضا می‌توانستند در تغییرات موثر باشند و این مسئله قابل بحث بود، سبکهای مخلوط آمریکایی که وی در کارهای اوایل دهه ۱۹۳۰ ارائه کرده بودند با شکست مواجهه شد و گوتلیب به همه جا برای گرفتن الهامات نظر افکند.


او می‌خواست سمبولهایش همان اثر را در بیننده‌هایش داشته باشد، موثر بودن نه به دلیل اینکه آنها آن را دیده بودند به این دلیل که آن خیلی اولیه و غریزه‌ای بود که در میان آنها منعکس شد. در سال ۱۹۵۰ او سری‌های جدیدی از مناظر خیالی را شروع کرد، اواستفاده از زبان کاذب را حفظ کرد اما عنصر جدیدی از فضا را اضافه کرد. وی از رنگ بسیار با اهمیت است. او بعنوان یکی از اولین نقاشان رشته رنگ و همچنین یکی از پیشکسوتان Abstraction، ABC حماسی در نظر گرفته شده. پیشرفت، حرفه‌ای گوتلیب با تغییر فضا نشان داده شده بود.


او مناظر را با حسی سنتی نقاشی نمی‌کرد، او اصلاح کرد که آن ژانر با سبک نقاشی اش سازگار است. او تصاویر ساده‌ای از مناظر که در نزدیک و تصاویر ساده‌ای از نماهای دور را که بیننده قادر به درک آن بود را نقاشی کرد. در سال ۱۹۳۶ موزه هنر مدرن نمایشگاهی از سورئالیست بر پا کرد و هنرهای جدید گوتلیب که اثر سورئالیسم خیالی و اولین موج اثر سورئالیست در آمریکا بود را منعکس کرد. همچنین گوتلیب با کار هنرمند مکزیکی بنام روفیتو تامایو که، اولین نمایشگاهش در نیویورک در سال ۱۹۲۶ در گالری ویهه بود آشنا شد و وی در نیویورک سال ۱۹۳۶ بعنوان نماینده مکزیکی در کنگره هنرمندان آمریکا شد. او ۲۰ سال استوار ماند و در مدرسه دالتون تدریس می‌کرد و مرتباً نمایشگاه برگزار می‌کرد. تامایو تکنیک گواش طبیعت بی جان را در اولین گنگره هنر در سال ۱۹۳۷-۱۹۳۶ ارائه کرد. که گوتلییب هم منظره اش را در همان نمایشگاه به معرض نمایش گذاشت.

تاثیرات جدید از جنوب غرب می‌توانست در نقاشی از طبیعت بیجان گوتلییب دیده شود. نقاشی‌ها از قبیل (نقاشی طبیعت بیجان _ منظره در پنجره) در سال ۱۹۳۸. Landscape in window!

و شاید یادآور سبک نقاشی طبیعت بیجان تومایو در سال ۱۹۲۸ و همچنین نقاشی آوری دوست گوتلیب بود. تامایو و گوتلییب اشیاء را در گوشه مرتفع میز قرارمی دادند وقبل از آنکه نمای منظره و نمای ساده پنجره به دو قسمت تقسیم شود نقاشی می‌کردند در نقاشی بدون عنوان طبیعت بیجان پرده صورتی و کدوها در۱۹۳۸. هر دو هنرمند در کنتراست اشکال و رنگهای روشن تاکیید می‌کردند.)

گوتلیب حتی شدیداً نقطه نظرات تامایو را در پراکندگی اشیاء و قرار دادنشان در ارتفاع را توسعه بخشید. سوراخی که در کدوی خالی از گوشت وجود داشت باعث انعکاس نور شمع در نقاشی تامایو شد. مهمتر آنکه نقاشی در برگیرنده تخته شطرنجی از مربعهای تیره و روشن که سبک ترکیبی جاودانه گوتلیب را که پراکندگی اشیاء در صفحه شطرنجی بالای یک سطح صاف بود را پیشگویی می‌کرد. در چندین کار (نقاشی از اشیاء بی جان) در اواخر دهه ۱۹۳۰، زمان بیانگر آن است که سبک اصلی روبه پیشرفت است. کاتالیزور ممکن است در انتقال کارهای تامایو از قبیل زنگ ساعت.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Adolph Gottlieb»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۴).