آخرین تانگو در پاریس

آخرین تانگو در پاریس (به ایتالیایی: Ultimo Tango a Parigi)‏ فیلمی ساخته برناردو برتولوچی است. در این فیلم بازیگرانی چون مارلون براندو و ژان-پیر لئو حضور دارند.این فیلم مملو از صحنه‌های جنسی می‌باشد و به همین خاطر در آمریکا به آن ردهٔ NC-17 داده شده است.

خلاصه داستان

این فیلم در مورد تنهایی نسل هاست و نگاه بسیار تلخی به روابط بشری دارد این فیلم در مورد دو انسان است که هر دو مورد بی مهری واقع شده‌اند یکی از طرف زن سابق که به او خیانت کرده و یکی از طرف کارگردان جوانی که در عشق به دختر مردد است و او را به عنوان بازیچه‌ای می‌پندارد.این دو بطور اتفاقی در یک خانه که به لطف فیلمبرداری خوب فیلم بسیار سرد و دلگیر در آمده با هم برخورد می‌کنند ولی با دو دید متفاوت دختر به عنوان پناه که پس از مدتی علاقه مند به مرد می‌شود ولی مرد بدبین نوعا بارفتار مازوخیستی که با این دختر دارد در صددانتقام از نوع جنس زن می‌باشد.(زن سابقش پس مدتها خیانت به وی خودکشی کرده) ولی در پایان فیلم نظرهای این دو مرد و زن در جهت عکس حرکت می‌کند مرد عاشق می‌شود و زن به علت اینکه فکر می‌کند از او سوء استفاده شده در صدد ترک مرد بر می‌آید که پایانی تراژیک رقم می‌زند.

انتقادات

ماریا اشنایدر بازیگر زن فرانسوی فیلم درباره صحنه‌ای از فیلم که حاوی صحنه هایی از سکس مقعدی است اعلام کرده که این قسمت در فیلمنامه نبوده و مدتی بعد افزوده شد او می‌افزاید که باید در این مورد وکیل می‌گرفته‌است چون نمی‌توان کسی را مجبور به بازی در قسمتی از فیلم کرد که در فیلمنامه نیست.اشنایدر اشکهای خود دراین صحنه را واقعی عنوان کرده‌است. او همچنین کارگردان فیلم را جاکش نامیده و بازی در این فیلم را تنها اشتباه زندگی خود دانسته‌است . مارلون براندو نیز درباره بازی دراین فیلم گفته‌است این فیلم او را تحقیر کرده‌است.

جنجال‌ها

اصلی‌ترین جنجال مرتبط بود با صحنه‌ای از فیلم که درآن سکس مقعدی به تصویر کشیده شده بود و در آن از کَره به عنوان روان‌کننده جنسی استفاده شده بود. برخی از منتقدان نیز، دایالوگی را مورد نقد قرار دادند که در آن وقتی بازیگر مرد از بازیگر زن می‌خواهد که انگشتش را در داخل مقعد مرد کند و سپس از بازیگر زن می‌خواهد که صمیمیت خود را به او، در میان چیزهای دیگر، با داشتن رابطه جنسی با خوک اثبات کند. وینسنت کنبای، منتقد روزنامه نیویورک تایمز، محتوای جنسی قوی در فیلم را به عنوان «بیانی هنری» از دوران نورمن میلر و جرماین گریر تلقی می‌کند.