آتشگاه (کرج)

روستای آتشگاه (آتشکده) در۲۰ کیلومتری شمال باختری کرج و نزدیک ۱۰ کيلومتري شمال گوهردشت کرج و در پایان يک جاده کوهستانی و بن‌بست قرار گرفته است. مساحت این روستا که یكی از روستاهای گردشگری شهر كرج قلمداد می شود نزدیک به ۲۵۰۰ هكتار دربرگیرنده‌ی خانه‌های مسكونی، زمین‌های کشاورزی، باغ، چراگاه، كوه و... است که ويژگی كوهستانی این روستا چشم‌اندازهای زیبا و آرام بخشی را پدید آورده است. همسایگان روستای آتشگاه از شمال نوجان (Nojãn) و دروان (Dorvãn)، از جنوب باغستان، از خاور سیاهکلان و از باختر برغان هستند.

ریشه‌ی نام

آتشگاه از کهن زمان به انگیزه آن که جایگاه زندگی زرتشتیان بوده "آتش کوه" یا "آتشکده" خوانده می‌شده است و نشانه‌های تاریخی بر جای مانده از دوران ساسانیان و اشکانیان که در گوشه و کنار آن دیده می‌شود نشانگر وجود سنگ‌های چخماق و سنگ‌های آتش زن دیگری است که از اهمیت باستان‌شناسی بالای آن را می رساند.

در شمالی‌ترین بخش روستای آتشگاه، تپه‌ای باستانی قرار دارد که سفال‌های آجری شبیه به سفال‌های دوران تاریخی پیرامون آن دیده می‌شود. این تپه، هم اکنون با نام تپه مهدیخان (تل مهدیخان) خوانده می‌شود. برخی بر این باورند که پیشترها در تل مهدیخان، آتشکده‌ی بزرگی وجود داشته که نام آتشگاه نیز از آن برگرفته شده است و برخی دیگر آن را به وجود سنگ‌های آتش‌زنه که در این منطقه یافت می‌شود پیوند داده‌اند و بر آنند که روستا به آن دلیل به آتشگاه یا جای سنگ‌های آتش‌زنه شناخته گردد.

پیشینه تاریخی

تل مهدیخانی و دژ دو برار (دو بردار) از یادگارهای دوران ساسانی، و نیز وجود نشانه‌های آتشکده و گورستان قدیمی و سنگ‌های قرمز آتش‌زن و همچنین آرامگاه پیرپیران و درخت سرسبز، سماگاد با نزدیک به ۲ تا ۳ هزار سال عمر و نشانه دیرینگی و کهن بودن این روستاست.

جاهای گردشگری

این روستا در طرح منطقه نمونه گردشگری جای دارد و به زودی زیرساخت‌های گردشگری در آن اجرا خواهد شد. روستای آتشگاه آب و هوای پاک و دلنشین دارد و به درختان میوه گیلاس، گردو، توت سفید و نیز داروهای گیاهی کوه‌های پیرامونش پرآوازه است. در روزهای تعطیل و آدینه، گردشگران بسیاری زمان خوشی را در روستا و کوهستانهای پیرامونش سپری می کنند. همچنین از روستای آتشگاه به جاده کرج ـ چالوس و منطقه دروان و برغان نیز راه گذری ساخته شده است که خودروها و گردشگران در پیچ و خم‌های کوهستانی و طبیعت زیبای آن در رفت و آمد هستند.

در میان درختان میوه و کنار راه مالرو میانه روستا، باغی کوچک وجود دارد. در درون این باغ، بوته طاقی روییده است که در ظاهر عمر زیادی دارد. مردم روستا به این بوته باور دارند و در کنار آن اتاقی برای برپایی نماز و خواندن دعا بنا کرده‌اند. مردم روستا این باغ را امامزاده پیرپیران نامگذاری کرده‌اند. در این باغ به جز این بوته طاق، اثر تاریخی دیگری دیده نمی‌شود.