آب‌های بی‌اکسیژن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
از اوایل ۱۹۱۱، جریان‌های اقیانوسی بزرگ به خوبی نقشه‌برداری و درک شده‌اند، البته بدون درک از چگونگی تأثیر منطقه‌ای آن‌ها بر شرایط جهانی و اقلیم‌شناسی امروز.

آب‌های بی‌اکسیژن به مناطقی از آب دریا و یا آب شیرین که اکسیژن محلول[تعریف ۱] در آن‌ها یافت نمی‌شود. این وضعیت بیشتر در پهنه‌هایی که تبادل آب آن‌ها محدود است دیده‌می‌شود.

در اغلب موارد، اکسیژن از رسیدن به سطوح عمیق‌تر توسط یک مانع فیزیکی (گل و لای) و یا طبقه‌ای از آب با تراکم چگالی، مثل آب‌های زیادنمک‌دار[تعریف ۲]، جلوگیری می‌شود. شرایط اکسیژن در صورتی رخ خواهد داد که نرخ اکسیداسیون مواد آلی توسط باکتری‌ها بیشتر از تامین اکسیژن محلول در آب است.

آب بی‌اکسیژن یک پدیده طبیعی است[۱] و در طول تاریخ زمین‌شناسی رخ‌داده است. حوضه‌های بی‌اکسیژن در حال حاضر برای مثال در دریای بالتیک[۲] و در جاهای دیگر (پایین را ببینید) وجود دارند. به تازگی، نشانه‌هایی دیده‌شده‌اند که انباشت آب باعث ازیاد وسعت آب‌های بی‌اکسیژن در مناطقی مثل دریای بالتیک و خلیج مکزیک گشته‌است.[۳]

حوضه‌های معروف بی‌اکسیژن[ویرایش]

تعریف واژه‌ها[ویرایش]

  1. اکسیژن محلول، اندازه نسبی مقدار اکسیژنی است که در مادهٔ دیگری حل شده است.
  2. Hypersaline به قسمتی از آب محصور در خشکی با سطوحی نمک‌دار، حتی بیشتر از مقدار نمک در آب دریا می‌گویند که حاوی مقادیر قابل توجهی از سدیم کلرید یا نمک‌های معدنی دیگر است.

پانویس[ویرایش]

  1. Richards, 1965; Sarmiento 1988-B
  2. Jerbo, 1972;Hallberg, 1974
  3. "Streamflow and Nutrient Delivery to the Gulf of Mexico for October 2009 to May 2010 (Preliminary)". Retrieved 2011-02-09. 

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Anoxic waters»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۷ دی ۱۳۹۱).